Wist je altijd al dat je spreker wilde worden?

“Spreken ging me altijd al goed af. Ik werkte als bedrijfsleider in een modezaak en genoot met volle teugen van het klantcontact. Na dertien jaar was ik toe aan iets anders en ging ik voor mijn droom: ik reageerde op een vacature voor een trouwambtenaar. Vrijwel meteen daarna werd ik gevraagd om ook te spreken op uitvaarten. Op 12 mei 2016 sprak ik op mijn eerste bruiloft én uitvaart. Inmiddels ben ik fulltime zelfstandig trouwambtenaar, uitvaartspreker en nu ook auteur. In alle oprechtheid kan ik zeggen dat ik dolblij ben met mijn werk en hoop dat ik dit nog jaren mag doen.”

Wat maakt jou anders dan anderen?

“Hoewel ik van nature een enthousiast en energiek mens ben, hou ik ervan om het leven met een bepaalde ontspannenheid te bekijken. Dat zie je ook terug in mijn ceremonies. Er is ruimte voor een lach en wanneer het kan, zoek ik de interactie op.

Je werkt met de grote momenten in het leven: over liefde en afscheid. Hoe zet je dat op papier?

“Bij het schrijven van een verhaal ga ik echt de diepte in: ik leer de hoofdpersonen door en door kennen. Dat ik zo dichtbij mag komen en zoveel vertrouwen krijg, vind ik een van de mooiste dingen aan mijn werk. Het is ook de enige manier waarop ik dit kan doen. Ik kan de mooie woorden spreken, de gevoelens omschrijven, de grapjes maken, de hilarische momenten delen, omdat al die lieve mensen zo vol vertrouwen zijn en dit met mij delen.”

Oefen je de speech voor de spiegel?

“Nee, haha, grappig genoeg oefen ik de toespraak helemaal niet meer nadat het op papier staat. Ik kijk er pas weer naar op het moment van de ceremonie. Op die manier kan ik het vol enthousiasme en voor het eerst uitspreken.”

Wat hoop je dat mensen voelen wanneer ze jou horen spreken?

“Dat de hoofdpersonen en hun dierbaren zich herkennen in het verhaal en dat iedereen er prettig naar kan luisteren. Het maken van zo’n verhaal is elke keer weer een unieke zoektocht. Ik stel me volledig open en probeer echt de personen te leren kennen. Als het verhaal recht doet aan wie júllie zijn, dat is het mooiste compliment wat ik kan krijgen. Pas dan is mijn taak geslaagd.”

Je schrijft verhalen van liefde en verhalen van verdriet. Hoe zoek je de woorden voor iemand die er zelf geen woorden meer voor heeft?

“Trouwen en rouwen. Het lijkt een contrast, en toch komen ze ook met elkaar overeen. Ik geef woorden aan het leven en de liefde. Het is fijn dat je het verschil kunt maken op een aangrijpend moment. Dat je woorden kunt geven aan iets als mensen sprakeloos zijn. Op uitvaarten spreken gaat je echt niet in de koude kleren zitten. Ik kom heel dichtbij, en dat voel je. Maar het is niet mijn verdriet. Toch kan ik rouwen om de rouw die ik tegenkom en dan is het belangrijk om weer te landen en te voelen wat ik nodig heb. Dan helpt bakken, met vriendinnen afspreken of even huilen.”

Wat heeft je vak je geleerd over rouw en over liefde?

“Ik heb geleerd dat de meeste mensen goede intenties hebben. Ik zie graag het positieve. Dat uitgangspunt heeft mijn leven heel erg verrijkt. Liefde is voor mij zonder voorwaarden veel voor een ander doen. De ander zien. Zorgen.”

Op de vraag hoe Reinolda het best valt te omschrijven, reageert haar dochter Anne-Christien:

“Mama is enthousiast en positief, maar kan ook nuchter en de rust zelve zijn. Er wordt hier thuis vaak gesproken over de dood en ik zie dat heftige uitvaarten wat met haar doen. ‘Het leven is geen oliebol’, zegt ze soms. En dat is ook zo. Het leven is soms knap ingewikkeld en niet altijd even leuk.”

Geschreven door: Kyra Dirksen